Uwagi krytyczne i kontrowersje Najwięcej wątpliwości wzbudza papierowa forma księgi ewidencyjnej. Brak jej prowadzenia w formie teleinformatycznej powoduje, że nie spełnia ona należycie swojej funkcji, przez co powstaje miejsce dla nieuczciwej działalności podmiotów, które mimo prowadzenia księgi ewidencyjnej nie dokonują w niej wpisów. Częste staje się zostawianie pustych stron czy rozszywanie ksiąg w celu zatuszowania nielegalnych praktyk. Kolejną wadą obecnej formy księgi ewidencyjnej jest fakt niskiego progu wartości zabytków sięgający zaledwie 10 tysięcy złotych. W błąd wprowadza także powszechnie przyjęta definicja zabytku, która jest niezgodna z prawdą. Obecną definicję zabytku określa ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z art. 3. pkt 1 i 2 „zabytek nieruchomy to nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości”, „będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową”. Z definicji tej wynika, że zabytek jest stylowo, historycznie lub kulturalnie związany z okresem lub epoką zakończoną. Nie ustala ona jednak granicy czasowej, typologicznej, które warunkowałyby uznanie obiektu za zabytek.