„Wynaturzenia” regulaminów aukcyjnych Ze względu na istniejące luki prawne w obrocie dziełami sztuki, na przełomie lat 90. i 00., w regulaminach polskich domów aukcyjnych pojawiły się tzw. “wynaturzenia”, czyli takie zasady aukcyjne wykreowane przez dany dom aukcyjny, które funkcjonowały na jego korzyść, a niekorzyść kupującego. Owe “wynaturzenia” mogą charakteryzować się niedookreślonością, jak i nadmierną precyzją – jest to zależne od oczekiwanych skutków. Przykładowe “wynaturzenia” znajdowały się m.in. w regulaminie aukcyjnym DA Adam’s w latach 1997–2000 i DA Polonia Art. Wybrane domy wprowadziły takie zasady jak wprowadzenie możliwości wystąpienia przez domy aukcyjne o odszkodowanie przeciwko osobie, której celem nie było kupno licytowanych obiektów. Dom aukcyjny jako organizator aukcji miał obowiązek stwierdzić, czy faktycznie dana osoba nie planowała kupna żadnego z wystawianych obiektów, jednak nie ustalono dokładniejszych kroków, które należałoby podjąć w tym przypadku. Następnym “wynaturzeniem” było określenie zasad przechowywania zakupionych obiektów na aukcji, które nie były odebrane tuż po zakończeniu aukcji. Według regulaminu domu aukcyjnego Adam’s, koszty owego przechowywania wynosiły 10% sumy zakupu za każdy kolejny dzień po zakupie danego obiektu.