Studiował w tym czasie filozofie i teologie z przerwą na kierownictwo teatru szkolnego w latach 1915–1916. Po wojnie 15 sierpnia 1920 roku przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1915–1916, 1921–1925 i 1927–1935, pełnił funkcję prof. retoryki łacińskiej w tym kierownika teatru szkolnego w Chyrowie. W latach 1920–1921 i 1926–1927 był duszpasterzem (operiusz) w Poznaniu i Czechowicach. Studia nad sztuką dramatyczną, w czasie sprawowania funkcji opiekuna konwiktowej sceny, pojął razem z Aleksandrem Piątkiewiczem„Przegląd Chyrowski”, z. 149 (1930), z. 162 (1932); J. Warnecki, Najdłuższy mój monolog, Warszawa 1971, s. 25; L. Grzebień, Piotr Turbak, w: Słownik polskich teologów katolickich, red. L. Grzebień, t. 7, Warszawa 1983, s. 331–333; Piotr Turbak, w: Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy (1564–1995), dz. cyt., s. 703.. W 1936 roku obowiązki o. P. Turbaka przejął o. Józef Prorok. W latach 1936–1939 obok posługi duszpasterskiej zajmował się redakcją czasopisma „Głosy Katolickie” publikowanego przez WAM, dla których pisał również artykuły własnego autorstwa.