thumb|Zarządzenie gubernatora Ludwiga Fischera w sprawie utworzenia gett szczątkowych w dystrykcie warszawskim, w tym getta w Sobolewie Getto w Sobolewie – utworzone 21 listopada 1941 przez okupacyjne władze niemieckie getto w Sobolewie dla około 2 tys. Żydów. Zlikwidowane we wrześniu 1942 roku, poprzez wywiezienie większości mieszkańców do obozu zagłady w Treblince lub zamordowanie części z nich na miejscu. Ostatnich Żydów skupionych w sobolewskim getcie Niemcy zamordowali w styczniu 1943 (likwidacja tzw. getta wtórnego lub szczątkowego).
Według spisu powszechnego z 1921 w Sobolewie mieszkało 561 Żydów przy ogólnej liczbie 976 mieszkańców.
Po zakończeniu wojny obronnej z września 1939 Niemcy rozpoczęli represjonowanie ludności żydowskiej Sobolewa. 23 października 1940 umieszczono tutaj ok. 170 żydowskich rodzin z Maciejowic.
Getto zostało utworzone w grudniu 1941 na podstawie zarządzenia wydanego 20 listopada 1941 przez starostę garwolińskiego dr. Karla Freundenthala. Powstało ono w rejonie ulic Długiej, Orlicz-Dreszera i Starego Rynku. Przyjmuje się, że w getcie znalazło się ok. 2000 osób żyjących w kilkudziesięciu domach.