Fluorowane polimery stosowane w DP-DES drugiej generacji mają doskonałe właściwości przeciwzakrzepowe i lepszą biokompatybilność niż polimery DES pierwszej generacji, ale prowadzą do trwałego narażenia śródbłonka na lek, który upośledza funkcję śródbłonka i predysponuje do rozwoju miażdżycy. Tymczasem BP-DES skrócił czas ekspozycji na lek, co jest korzystne dla przywrócenia prawidłowej czynności śródbłonka. Nadal pozostaje niepewność, czy długoterminowa biokompatybilność nieosłoniętych powierzchni metalowych jest lepsza niż metali powlekanych polimerami.
Wprowadzenie DES zmniejszyło częstość występowania restenozy w stencie. Działania niepożądane związane z DES, takie jak późna zakrzepica i reakcje nadwrażliwości są niepokojące, ale pozostają rzadkie. Prowadzone są dalsze intensywne badania nad tkankową odpowiedzią zapalną, opóźnionym gojeniem śródbłonka i późną zakrzepicą w stencie.