Powłoka może posiadać jedną do trzech lub więcej warstw polimeru, np. warstwę podstawową dla adhezji, warstwę główną, która utrzymuje i uwalnia lek do ściany tętnicy poprzez przeniesienie kontaktowe, a czasami warstwę wierzchnią, aby spowolnić, zmniejszyć uwalnianie leku i przedłużyć jego działanie. W pierwszych kilku stentach uwalniających leki, które zostały objęte licencją, zastosowano trwałe powłoki. Wydaje się, że powłoki pierwszej generacji czasami wywoływały reakcje immunologiczne, a niektóre prawdopodobnie prowadziły do zakrzepicy, co zmusiło laboratoria do dalszych badań i wypracowano nowe metody powlekania.
Lek stosowany w stentach ma hamować nadmierny wzrost śródbłonka (neointima) w stencie z powodu proliferacji komórek mięśni gładkich, który może powodować restenozę. Wydaje się, że duża część przerostu neointimy jest spowodowana stanem zapalnym. Dlatego stosuje się leki immunosupresyjne i antyproliferacyjne. Sirolimus, paklitaksel i ewerolimus były wcześniej używane do innych zastosowań medycznych i zostały włączone do licencjonowanego DES.