Edmund Wieliński vel Weisberg, ps. Edbar (ur. 27 grudnia 1878 w Pomorzanach, zm. w 1940 w Charkowie) – polski działacz niepodległościowy i socjalistyczny, publicysta, wiceprezydent Łodzi, kapitan piechoty pospolitego ruszenia Wojska Polskiego, doktor prawa, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Hermana i Berty z domu Reitzenbein urodzony 27 grudnia 1878 w Pomorzanach, w ówczesnym powiecie złoczowskim Królestwa Galicji i Lodomerii. W okresie studiów był nauczycielem Lewisa Namiera.

W latach 1902–1903, a także 1914–1918 służył w austriackiej armii. Od 1919 pełni służbę w Wojsku Polskim w 1 pułku strzelców podhalańskich. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Nowy Sącz. 25 października 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 25 pułku piechoty w Piotrkowie. Później został przeniesiony do 18 pułku piechoty w Skierniewicach.