Rosja i Chiny wspierają się w zakresie sił militarnych, gospodarki, polityki, podkreślając swoją współpracę na arenie międzynarodowej. Pośród opinii ekspertów nie brakuje jednakże wątpliwości, mianowicie, czy partnerstwo bilateralne stanowi o sojuszu.

Położenie geograficzne Rosji dyktuje jej obecność w Azji oraz bycie częścią tego, co się w niej dzieje. To, w jaki sposób Rosja rozumie tenże region jest wąski, np. „Azja-Pacyfik plus Indie”, które są rozumiane jako Wschód. Tego typu podejście wyklucza Azję Centralną i Bliski Wschód, które w rosyjskiej perspektywie są pojmowane jako „południe”B. Lo, Russia And The New World Disorder, s. 134..

Okres prezydentury Borisa Jelcyna stanowił zwrot w relacjach. „Chińska karta” stała się priorytetem dla polityki Kremla, pomijając jednakże istotną część, jaką powinien być element współpracy z Państwem Środka. Balansowanie pomiędzy Chinami a USA okazało się jednak mało skuteczną polityką. Rosja jawiła się jako słabszy partner, który nieudolnie mierzył siły na zamiary. Strategiczne działanie względem Pekinu miało wpłynąć na wzrost zainteresowania krajów zachodu na działania Moskwy. 23 grudnia, 1992 Jelcyn odbył swoją pierwszą wizytę do Chin. W grudniu 1996, na koniec wizyty chińskiego premiera Li Penga w Moskwie, ogłoszony został plan na budowanie „równego i wiarygodnego partnerstwa”.