Przy nieprawidłowych wynikach powyższych testów i dodatnim wywiadzie w postaci występowania krwawień samoistnych u pacjenta i rodziny wykonuje się bardziej dokładne badania, mające na celu potwierdzenie rozpoznania. Należą do nich: stężenie czynnika von Willebranda – zmniejszone aktywność czynnika von Willebranda – zmniejszone elektroforeza osocza w żelu agarozowym po dodaniu przeciwciał przeciwko vWF – badanie ma na celu analizę multimerów vWF aglutynacja płytek indukowana ristocetyną – zmniejszona Ponadto w chorobie von Willebranda występuje zmniejszona aktywność czynnika VIII (vWF jest niezbędny do stabilizacji czynnika VIII).
Typ 2N można rozpoznać jedynie dzięki zbadaniu aktywności koagulacyjnej czynnika VIII.
Jako że czynnik von Willebrand należy do białek ostrej fazy, których stężenie ulega zwiększeniu w takich stanach jak infekcja, ciąża czy stres, oznaczenie jego poziomu w tym okresie może być utrudnione i dawać wyniki fałszywie ujemne.