W zwięzłości zapisków przypisywanych Omniemu dopatrywano się szczerości oraz pokory, jak również szacunku do świętych zapisków, nad którymi miał sprawować pieczę.
Analizowano również miejsce skreślonych przez Omniego wersów w wewnętrznej strukturze mormońskiej świętej księgi. Zauważono, że językiem, frazeologią i budową zdań zdradzają one zależność od wcześniejszych skrybów korzystających z mniejszych płyt Nefiego. Jego wyznanie własnej nieprawości z wersu drugiego zestawiano z pierwszymi wersami tak 1. Księgi Nefiego, jak i Księgi Enosa.
Przyglądano się też stylowi pozostawionego przez Omniego tekstu. Monte Nyman zauważył, iż różni się on od stylu pozostałych wersetów Księgi Omniego. Uznał, że jest to jeden z dowodów na autentyczność Księgi Mormona. Jakkolwiek imitacja stylistyczna tego typu w obrębie niewielkiego tekstu, jakim jest Księga Omniego, jest możliwa, Nyman uznał ją za mało prawdopodobną, zwłaszcza z uwagi na ograniczoną wiedzę i kompetencje Josepha Smitha bezpośrednio przed opublikowaniem tej mormońskiej świętej księgi.