zatrudniony cieśla zgodził się w zamian wybudować dom dla plebana oraz nową cerkiew. Erekcję murowanego kościoła ze zrewaloryzowanym funduszem Stanisław Poniatowski zatwierdził w 1729 r.  18 lipca 1729 r. archidiakon brzeski i sędzia surrogat konsystorza generalnego janowskiego Władysław Sutkowski dokonał poświęcenia kamienia węgielnego kościoła, któremu nadano tytuł Zaślubin Najświętszej Marii Panny oraz św. patronów fundatorów, Stanisława i Konstancji. Budowla stanęła w ciągu czterech lat. Zasadnicze prace przy wznoszeniu ścian i wewnętrznych podziałów, tynkowaniu i zamknięciu dachem zostały wykonane w latach 1730 i 1731. Projekt świątyni jest przypisywany warszawskiemu architektowi Johanowi Sigmuntowi Deyblowi, zatrudnionemu w królewskim urzędzie budowlanym, natomiast realizację budowy powierzono majstrowi mularskiemu Stefanowi Nieckowskiemu, który jednocześnie pracował przy wznoszeniu pałacu. Prace związane z wykończeniem, m.in. układanie posadzki marmurowej i ceglanej, zakładanie fundamentów pod trzy ołtarze i tynkowanie sufitów w nawie, lożach, pod chórem i w pomieszczeniach pomocniczych, przeciągnęły się na 1732 i 1733 r. Wtedy też powstała część wystroju – dekoracja elewacji i część sztukaterii wnętrza, być może autorstwa warsztatu warszawskiego rzeźbiarza Johanna Georga Plerscha.lewo|mały| Kościół w latach 30.