mały|Grób Mariana Tulczyńskiego na cmentarzu Powązkowskim Marian Jacek Tulczyński, ps. Czarski (ur. 21 sierpnia 1910 w Skierniewicach, zm. 27 kwietnia 1987 w Warszawie) – polski lekarz, internista i zakaźnik.
Życiorys W 1930 roku rozpoczął studia medyczne. Studiował na Uniwersytecie Karola w Pradze, potem na Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie (1933-1934), a następnie od czwartego roku na Uniwersytecie Warszawskim (1935-1937). W roku 1937 otrzymał dyplom lekarza. Jeszcze jako student i wkrótce po uzyskaniu dyplomu zatrudnił się w pracowniach naukowych Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych u prof. Witolda Orłowskiego.
W 1939 r. został zmobilizowany i brał udział w kampanii wrześniowej za co został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. W czasie II wojny światowej brał udział w tajnym nauczaniu, należał do AK i w Powstaniu Warszawskim razem z żoną prowadzili punkt opatrunkowy. Po upadku Ochoty wyszedł z miasta z ludnością cywilną.
Po zakończeniu wojny został lekarzem w Głównym Urzędzie Morskim i ordynatorem w Szpitalu Zakaźnym w Gdańsku. Powrócił do Warszawy w roku 1946, i rozpoczął pracę jako asystent prof. Witolda Orłowskiego w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego, a później w I Klinice Akademii Medycznej.