W 1884 roku ukazała się jego monografia światowej fauny dziubałkowatych, Monographia Anthocoridarum orbis terrestris. W Hemipterologische spekulationen z 1905 roku oraz Beiträge zur Phylogenie und Systematik der Miriden z 1910 roku zaprezentował pierwszą, opartą na filogenezie systematykę tasznikowatych. Jako ważne jego dzieło z zakresu heteropterologii ogólnej wymieniane jest ponadto Revisio synonimica Heteropterorum palaearcticum. W jednej ze swoich ostatnich prac wprowadził nową systematykę całego podrzędu pluskwiaków różnoskrzydłych, która został powszechnie przyjęta z niewielkimi modyfikacjami.
Oprócz pluskwiaków zajmował się także innymi grupami owadów, a podczas wyprawy do Szkocji zbierał wszystkie ich rzędy. O gryzkach pisał w Corrodentia fennica z 1893 roku, o siatkoskrzydłych w Neuroptera fennica z 1894 roku, o bezskrzydłych w Apterygogenea fennica z 1895 roku, a o wciornastkach w Thysaunoptera fennica z lat 1898–1899. W opublikowanej w 1913 roku pracy Lebensgewohnheiten und Instinkte der Insekten wprowadził do biologii termin „parazytoid” z myślą o owadziarkach.
Poza zoologią zajmował się pisaniem poezji. Jest autorem sagi Katarzyny Månsdotter oraz czterech tomów pieśni lirycznych.
Przypisy
Kategoria:Fińscy entomolodzy Kategoria:Fińscy poeci Kategoria:Urodzeni w 1850 Kategoria:Zmarli w 1913