Święcenia kapłańskie przyjął z rąk biskupa lubelskiego Franciszka Jaczewskiego w 1910, mszę prymicyjną odprawił w Ostrej Bramie w Wilnie.
Prezbiter Po święceniach podjął pracę kapelana w szpitalu w Milanowie, następnie pełnił obowiązki wikariusza w parafiach Korytnica pow. węgrowski, Siedlce, gdzie równocześnie był prefektem gimnazjum żeńskiego, Lublin – parafia katedralna, Międzyrzecz Podlaski, Siedlce parafia Niepokalanego Poczęcia NMP.
Pierwsza samodzielna placówka w Jeleńcu, potem w Domanicach, Sarnakach i od dnia 1 czerwca 1933 w Węgrowie. Biskup Czesław Sokołowski w dniu 28 września 1940 mianował go kanonikiem honorowym kościoła kolegiackiego w Janowie podlaskim, w dniu 12 września 1951 biskup Ignacy Świrski mianował go kanonikiem Kapituły Kolegiackiej w Janowie.
Proboszcz węgrowski Węgrowianie wszystkich wyznań i osoby niewierzące ufali mu, bo prowadził ekumeniczny dialog i wszystkim potrzebującym pomagał przetrwać ciężkie czasy wojny i PRL. W czasie wojny ratował chrześcijan i Żydów, w czasie PRL ukrywał dokumenty AK. Był człowiekiem wesołym i surowym, odważnym i bezkompromisowym, kochającym Boga i wszystkich ludzi, ateistów, chrześcijan – nie tylko katolików, Żydów. Na swojej węgrowskiej placówce wcielał idee ekumenizmu.