Podążyła tym samym w ślady swojej siostry przyrodniej, która, dokładnie w roku rozpoczęcia studiów przez przyszłą psychoanalityczkę, zakończyła naukę uzyskaniem doktoratu w dziedzinie filozofii. Hermine z kolei ukończyła własne studia w roku 1909, a rok później przyjęła pseudonim „Hug-Hellmuth”.
Po zakończeniu edukacji wyższej Hug-Hellmuth podjęła pracę jako nauczycielka oraz zmagała się z problemami związanymi z przedwczesną śmiercią przyrodniej siostry w 1915 roku i osobą urodzonego w roku 1906 przejawiającego trudności wychowawcze syna zmarłej Antoniny Farmer, Rudolfa Ottona Hug (ps. „Rolf”), nad którym psychoanalityczka przejęła w 1918 roku nieformalną opiekę (jest on uznawany za jej, obok uczniów, pierwszy obiekt analityczny).
W drugiej dekadzie XX wieku, jak inne kobiety dostrzegające w nim możliwości emancypacyjne, choćby Eugenia Sokolnicka, Helena Deutsch czy , związała się ze środowiskiem psychoanalitycznymAgnieszka Sobolewska (red.), Imago psychoanalizy. Antologia, słowo/obraz terytoria, 2021.. Równolegle z i dołączyła w 1913 roku do Międzynarodowego Towarzystwa Psychoanalitycznego jako czwarta kobieta ze statusem jego członkiniElke Mühlleitner, Johannes Reichymayr, Following Freud in Vienna.