Most został wysadzony przez Niemców 13 września 1944 o godz. 12.15 z powodu groźby połączenia się nacierających wojsk radzieckich i polskich z powstańcami. Zniszczeniu uległy cztery stalowe przęsła łukowe mostu o łącznej długości 274 metrów i jedno żelbetowe przęsło wiaduktu długości 19 metrów. Uszkodzone zostały również filary mostu.
Most został odbudowany według projektu Stanisława Hempla. 4 grudnia 1945 doszło tam do katastrofy budowlanej. Do wody runęło siedem łuków trzeciego przęsła, w wyniku czego śmierć poniósł 21-letni monter, a dziewięć osób zostało rannych. Most został oddany do użytku 22 lipca 1946. Pozwoliło to na uruchomienie pierwszego po wojnie tramwajowego połączenia przez Wisłę. Tego samego dnia pod wiaduktem mostu otwarto prowizoryczną zajezdnię tramwajową „Solec” z trzema kanałami rewizyjnymi o łącznej pojemności 25 wagonów. Wjazd do zajezdni znajdował się od strony al. 3 Maja, na której powstał również tor odstawczy o pojemności kilkunastu wagonów. Na odbudowanym moście zainstalowano także rurę dostarczającą wodę z miejskiego wodociągu do prawobrzeżnej części miasta.
Do czasu oddania do użytku mostu Śląsko-Dąbrowskiego (1949) most Poniatowskiego zapewniał jedyne połączenie tramwajowe lewobrzeżnej części miasta z Pragą.