W szpitalu uniwersyteckim w Lozannie podczas swojej 10-letniej kadencji (1979 – 1989) odegrał kluczową rolę w koncepcji i ostatecznym zastosowaniu stentów wieńcowych. Zamierzał jako pierwszy implantować stent wieńcowy, jednak przeszkody regulacyjne spowolniły proces zatwierdzania w Szwajcarii i pierwszą implantację stentu wieńcowego wykonał Jacques Puel w marcu 1986. Trzy miesiące później Ulrich Sigwart wszczepił pierwszy stent na świecie w ostrym zawale serca, dzięki czemu pacjent uniknął operacji pomostowania w trybie nagłym. Był również zaangażowany w projektowanie i ewolucję stentu ACS Multilink oraz w początkowe próby. Jego opis sekwencji zdarzeń w niedokrwieniu mięśnia sercowego stworzył jedną z najczęściej cytowanych ilustracji.
Sigwart jako pierwszy doniósł o możliwości klinicznego zastosowanie stentów w celu zapobiegania nagłemu zamknięciu światła poszerzanego naczynia i restenozie po angioplastyce.