Stanisław Frybes (ur. 4 grudnia 1922 w Stanisławowie, zm. 27 stycznia 2013) – polski historyk literatury i prasy lwowskiej XIX wieku, prof. dr hab. nauk filologicznych. Organizator i dyrektor Centrum Języka Polskiego i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców „Polonicum” na Uniwersytecie Warszawskim oraz Ośrodka Kultury Polskiej na Sorbonie. Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.

Życiorys mały|Ulica Adama Mickiewicza w Warszawie. Mieszkanie Wilhelminy Skroczyńskiej znajdowało się w żółtym budynku w głębi zdjęcia.

Dzieciństwo Urodzony 4 grudnia 1922 r. w Stanisławowie jako syn urzędnika bankowego, Mariana Frybesa oraz Marii z Sierakowiczów, nauczycielki. Wychował się w Poznaniu i Galicji Wschodniej. Osierocony przez matkę w wieku siedmiu lat, przeniósł się z ojcem do Żurawna nad Dniestrem, gdzie ten przez rok pracował jako zarządca dóbr Czartoryskich. Następnie Frybesowie mieszkali w Jarosławiu, gdzie Marian był wicedyrektorem w Polskim Banku Handlowym. Ostatecznie w II. poł. lat 30. XX w. rodzina osiedliła się w Warszawie, gdzie ojciec Stanisława został zatrudniony w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Marian Frybes zmarł przed wybuchem II wojny światowej, gdy Stanisław miał siedemnaście lat.