Tłumaczy się to jako „Doskonałe jest wrogiem dobrego”, lecz nie definiował tu owego zjawiska nazwą własną.
Za pomysłodawcę „błędu nirwany” uważa się Harolda Demsetza, który pojęcie to zdefiniował w 1969 roku w następujących słowach:
Błąd perfekcyjnego rozwiązania Błąd perfekcyjnego rozwiązania jest pokrewnym błędem nieformalnym, który występuje, gdy w argumentacji skłaniamy się ku wierze w istnienie rozwiązania doskonałego lub gdy dyskwalifikujemy aktualnie dostępne rozwiązanie twierdząc, iż niektóre aspekty rozwiązywanego problemu nadal będą istnieć po wdrożeniu tego rozwiązania.
Jest to przykład myślenia czarno-białego, w którym osoba dopuszczająca się go błędnie upatruje złożonych i wzajemnych oddziaływań pomiędzy elementami składowymi zastanej sytuacji lub elementami samego problemu; w związku z czym w sposób bezpodstawny upraszcza złożoność całego problemu i sprowadza go do kilku zero-jedynkowych skrajności.