Działalność hagiograficzna W 1659 roku Jean Bolland dołączył Daniela Papebrocha do grona redaktorów Acta Sanctorum. W latach 1660–1662 Daniel wraz z Gotrfydem Henskensem udał się do Rzymu by zbadać Archiwum Watykańskie. Ich dwuletnia podróż zaowocowała zebraniem ponad 1400 dokumentów poświadczających żywoty świętych. Pochodziły one nie tylko z Watykanu, ale również z klasztorów i bibliotek z Niemiec, Francji oraz Włoch, które jezuici odwiedzili w trakcie swojej podróży. Daniel Papebroch w ciągu swojego życia wydał 18 tomów Acta Sanctorum.
Badania dokumentu oereańskiego Daniel Papebroch w trakcie swojej pracy nad Acta Sanctorum zbadał wiele dokumentów poświadczających żywoty świętych. Podczas swojej pracy natknął się na dokument króla Dagoberta z 646 roku, w którym nadał on kilka wsi ufundowanemu przez św. Irminę, swoją córkę, klasztorowi benedyktyńskiemu w Oeren. Datacja dokumentu wskazywała, że został on wystawiony przez Dagoberta I, co jest niemożliwe, ponieważ Irmina była córką Dagoberta II.