Nowicki w Łodzi uzyskał miejsce na swoją pracownię w dawnych zabudowaniach gospodarczych Heinzlów w parku im. Adama Mickiewicza w Łodzi, które należały do Łódzkiego Przedsiębiorstwa Ogrodniczego. Pracował jako rzeźbiarz oraz uczestniczył w konkursach rzeźbiarskich, w tym w 1946 na projekt pomnika Tadeusza Kościuszki, którego przedstawił na koniu, jednak jego koncepcja nie została zaakceptowana. W związku z brakiem zleceń oraz życiem w rodzinie wielodzietnej artysta popadł w biedę, zalegając za czynsz ŁPO, które chciało go eksmitować. W 1972 wyrokiem sądu Nowicki uniknął eksmisji. Sytuacja ta przyczyniła się do zaognienia relacji z ŁPO, którego pracownicy niszczyli szyby w jego pracowni, a następnie jego rzeźby.

Życie prywatne Był synem Juliana i Petroneli ze Złotogórskich. Żoną Nowickiego była Dobrochna Nowicka, z którą miał dziewięcioro dzieci, w tym córkę – Adrianę Nowicką – rzeźbiarkę.

Został pochowany w części ewangelicko-augsburskiej Starego Cmentarza w Łodzi (sektor 4_Z, rząd 1, nr grobu 41).