W niektórych rakietach owiewka ładunku użytecznego osłania zarówno ładunek użyteczny, jak i górny stopień rakiety nośnej – takie rozwiązanie jest wykorzystane np. w rakietach Atlas V oraz Proton M. Konwencjonalne owiewki są zbudowane z płyt komórkowych by uzyskać małą masę i dużą sztywność na zginanie, najczęściej ze stopów aluminium lub CFRP. Duża sztywność jest kluczowa, by zapewnić, że struktura owiewki pod naporem obciążeń nie odkształci się i nie uszkodzi znajdującego się wewnątrz ładunku użytecznego. W przeszłości wykorzystywano również włókna szklane, na przykład w pierwszych rakietach Atlas-Centaur. Struktury są pokrywane od zewnątrz lub od wewnątrz izolatorami ciepła oraz pokryciami tłumiącymi hałas. Owiewki są często wyposażone w drzwi inspekcyjne oraz systemy wentylacyjne. Hermetycznie zamknięta owiewka może zapewnić ładunkowi użytecznemu kontrolowane parametry środowiskowe. Krytycznym systemem owiewki ładunku użytecznego jest mechanizm separacji i odrzucania owiewki. Mechanizm ten musi wytrzymać obciążenia mechaniczne oraz termiczne w czasie wzlotu rakiety, a następnie niezawodnie rozdzielić elementy owiewki – zazwyczaj dwie połowy – od siebie. Ponieważ awaria mechanizmu doprowadziłaby do niepowodzenia misji, konieczne jest zapewnienie jego wysokiej niezawodności.