blok Karne Szomeron (Gusz Karne Szomeron), który miał na celu zwiększenie żydowskiej obecności na zachodnich stokach Wzgórz Samarii, blok Ari’el (Gusz Ari’el), który miał zapewnić kontrolę nad drogą ekspresową nr 60 i autostradą nr 5, blok Newe Cof/Challamisz (Gusz Newe Cof), który miał zapewnić kontrolę nad zachodnimi zboczami Wzgórz Binjamin, blok Ma’ale Adummim (Gusz Ma’ale Adummim), który ma domknąć od wschodu pierścień osiedli wokół Jerozolimy, blok Gusz Ecjon-Teko’a (Gusz Ecjon-Teko’a), wzmocnienie południowej części pierścienia osiedli wokół Jerozolimy i utworzenie buforu pomiędzy Betlejem a Hebronem, blok Ma’on-Karmel (Gusz Ma’on-Karmel), który miał zapewnić kontrolę na obszarze pomiędzy Jerozolimą, Ma’ale Adummim a Aradem.
Po podpisaniu I Porozumienia z Oslo przedstawiciele osadniczej organizacji samorządowej Rady Jesza zaproponowali premierowi Icchakowi Rabinowi tzw. plan blokowy. Zakładał on, że każde osiedle na Zachodnim Brzegu zostanie połączone drogą z jednym z istniejących już bloków osiedli. W ten sposób osadnicy chcieli zmniejszyć ilość osiedli, które zostałyby w przyszłości zniszczone lub ewakuowane przy utworzeniu państwa palestyńskiego. Za zgodą premiera oraz wiceministra obrony Izraela Mordechaja Gura dokument ten został włączony do wytycznych dla izraelskich negocjatorów w procesie pokojowym.