Szczyt w Camp David (2000) i propozycje Clintona Podczas rozmów w Camp David w 2000 roku Ehud Barak miał nieoficjalnie zgodzić się na utworzenie państwa palestyńskiego w ramach 92% Zachodniego Brzegu. Pozostałe 8% obszaru miało wejść w skład Państwa Izrael. W ramach obszaru, który miał zostać przyznany Izraelowi, 5% to były bloki osiedli. Arafat miał przystać na taką propozycję w zamian za przekazanie przez Izrael części własnych obszarów zamieszkanych przez Arabów. Według Martina Blechera postanowienia te nie mają żadnego prawnego znaczenia, ponieważ rozmowy w Camp David zakończyły się niepowodzeniem w 2001 roku.
W 2001 roku, w Tabie, Bill Clinton zaproponował obu stronom, że 80% osadników żydowskich skupionych zostanie w ramach bloków osiedli, które to z kolei będą stanowić od 4 do 6% Zachodniego Brzegu. Clinton zaznaczył, że państwo palestyńskie powinno składać się ze Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu. Bloki osadnicze znajdujące się na Zachodnim Brzegu miały zostać przekazane Izraelowi w myśl zasady „maksymalizacji skupisk ludzi, minimalizacji terytorium”.