Oblężenie Paryża – oblężenie miasta przez wojska królewskie Henryka IV Wielkiego, które miało miejsce od 7 maja do 9 września 1590 roku. Zakończyło się po wycofaniu wojsk rojalistów.
Tło sytuacyjne
W 1590 roku Henryk IV Burbon po pokonaniu oddziałów Ligi Katolickiej w bitwie pod Ivry, pomimo braku garnizonu i panice jaka wybuchła w Paryżu, nie zdecydował się bezpośrednio ruszyć na 200 tysięczną stolicę. Król zatrzymał się na dwa tygodnie w Mantes, po czym ruszył do Sens, podbijając po drodze Corbeil-Essonnes, Melun, Provins, Bray-sur-Seine i Montereau. W ten sposób władca postanowił zablokować Paryż, ponieważ jego armia była za mała żeby ryzykować szturm. Podbój miast oraz zajęcie kilku mostów wokół stolicy miało odciąć ją od zaopatrzenia.
Przebieg oblężenia Oblężenie rozpoczęło się 7 maja, Henryk IV założył swoją kwaterę główną na północ od Paryża, na wzgórzu Montmartre. Oddziały rozmieścił w Saint-Quen, , Aubervilliers, Pantin, Le Bourget, Louvres i Gonesse. Artyleria została umieszczona naprzeciw bramy miejskiej Mountmartre i w Montfaucon, skąd ostrzeliwała miasto. W odpowiedzi na działania rojalistów Karol de Mayenne zwołał radę wojskową w Saint-Denis z udziałem ambasadora Hiszpanii, legata papieskiego i Gwizjuszy. Poprosił ich o pozostanie w Paryżu, a sam próbował odbudować siły Ligi Katolickiej.