W razie trudności ze strony Rady Miejskiej wprowadzone zostało prawo odwołania się do króla, który zlecił generalną rewizję wilkierza i zmodyfikował system podejmowania uchwał. August III nakazał wprowadzić reprezentantów Trzeciego Ordynku do wszystkich organów podatkowych oraz ustanowił obowiązek przyjęcia wyborów przez wybrane osoby.

W styczniu 1752 roku odbyła się sprawa w sądzie asesorskim, w której Trzeci Ordynek pozwał Radę. W wyniku rozprawy nakazano rajcom uznanie ordynacji królewskiej za obowiązujące wieczyste prawo. Zagrożono jednocześnie Radzie, że dalszy opór będzie wiązał się z konsekwencjami w postaci sankcji finansowych.

W 1761 roku miała miejsce reforma ustroju miasta. Wniesione przez nią zmiany przyniosły członkom ordynku możliwość pełnienia godności rajcy.

Reformy Trzeciego Ordynku przetrwały do przejęcia Gdańska przez Prusy i formalnego rozwiązania reprezentacji w 1793 roku. Działalność delegatury przywrócono w I Wolnym Mieście Gdańsku (1807–1814). 15 lipca 1807 roku do Trzeciego Ordynku przyłączono Stare Miasto jako piąty kwartał.

Przypisy

Kategoria:Rzemieślnicy I Rzeczypospolitej Kategoria:Władze Gdańska Kategoria:Władza