Twórczość Głównym dziełem Wierzbickiego było trzytomowe wydanie poezji lirycznych, Poezje (t. 1:1882, t. 2: 1884, t. 3: 1894), które łączyły klasycystyczną formę, wrażliwość na krajobraz polskiej wsi oraz tematykę refleksyjno-filozoficzną. Historycy literatury zaliczają go do grona epigonów romantyzmu, pomimo iż jego poetyka zdradzała częste inspiracje werystyczne, które nie mieściły się w typowo romantycznej filozofii twórczej. Stąd inni klasyfikują poezje Wierzbickiego jako przejaw realizmu, a nawet naturalizmu w poezji polskiej.
Na uwagę zasługują również filozoficzno-refleksyjne zbiory wierszy Wierzbickiego. Niektóre z nich, takie jak O brzasku i Księga ciszy, choć zostały „przepojone wiejską prostotą” na poziomie lirycznego, „opisują drogę duszy wzbijającej się ponad świat”. Najczęściej poezję Wierzbickiego kojarzy się przy tym z nurtem reprezentowanym przez Adama Asnyka oraz Marię Konopnicką.
Recepcja i krytyka Twórczość poetycka Wierzbickiego spotkała się z przychylnym odbiorem jemu współczesnych, przy czym niektórzy krytycy zarzucali mu niedostateczne opanowanie warsztatu literackiego. Wilhelm Feldman pisał w swoim wykładzie na temat kultury polskiej przełomu XIX i XX wieku: