Vavro Šrobár (ur. 9 sierpnia 1867 w Liskovej, zm. 6 grudnia 1950 w Ołomuńcu) – słowacki lekarz i polityk.
Życiorys Pochodził z wielodzietnej, katolickiej rodziny chłopskiej, jego trzej bracia zostali duchownymi.
Początkowo nauki pobierał w gimnazjum w Lewoczy, za wyznawanie poglądów panslawistycznych został jednak wyrzucony ze szkół na Węgrzech i ostatecznie ukończył w 1886 roku gimnazjum w Przerowie na Morawach, a następnie studia medyczne na Uniwersytecie Karola. Od 1899 roku praktykował jako lekarz w Rużomberku.
Podczas studiów stał się wielkim zwolennikiem polityki Tomáša Masaryka i próbował przekonać do niej środowiska słowackie. Obok był głównym działaczem środowiska hlasowców skupionego wokół pisma „Głos” () wydawanego w latach 1898–1904. W latach 90. XIX wieku stał się jednym z najbardziej znanych przedstawicieli młodej inteligencji słowackiej, pozostającej w opozycji do Słowackiej Partii Narodowej. Był jednym z założycieli Słowackiej Partii Ludowej oraz jednym z pionierów agraryzmu i zaangażowania politycznego chłopów na Słowacji. W 1906 rok był kandydatem SPL do parlamentu węgierskiego, do uzyskania mandatu zabrakło mu wówczas około 60 głosów. W 1906 roku był więziony w Rużomberku, a w latach 1907–1908 w Segedynie. W więzieniu spotkał się z Bélą Kunem, popadł także w konflikt z Andrejem Hlinką.