Wczesna twórczość Na pierwszy etap jej twórczości z lat 1918-1921 miały wpływ dwa źródła. Jednym z nim byli futuryści – korespondowała z Filippo Tommaso Marinettim, jej nauczycielem był Giacomo Balla. Nie bez znaczenia były doświadczenia, które wyniosła z poprzedniej dziedziny zawodowej. Podczas eksperymentów z malarstwem inspirowała się studiami i pracą nauczycielską z dziećmi. Benedetta znała system edukacyjny Montessori i przetransferowała sensoryczność metod nauczania dzieci na swoje prace – eksperymentowała z wielomateriałowymi dotykowymi planszami, których odbiór nie ograniczał się tylko do zmysłu wzroku, a proponował możliwość poznania sztuki haptycznie poprzez faktury, co wzbogacało odbiór estetyczny jej prac.
11. stycznia 1921 roku Marinetti opublikował Manifesto del Tattilismo (Manifest Taktyzmu). W teście zaznaczał, że idea taktyzmu powstała w ciemnych okopach I wojny światowej, gdzie bez dostępu do światła miał możliwość odczuwać otaczającą go rzeczywistość głównie za pomocą dotyku. W tekście przedstawił się jako jedyny autor formy sztuki zwanej tavola tattile (pol. stół dotykowy) oraz ilustrującego manifest modelu zatytułowanego Sudan-Parigi (ok. 1920) przedstawiającego nową jakość sztuki. Benedetta i Marinnetii razem pracowali nad serią prac, które miały być odczuwane, a nie widziane.