Dydelf andyjski (Didelphis pernigra) – gatunek ssaka z podrodziny dydelfów (Didelphinae) w obrębie rodziny dydelfowatych (Didelphidae), występujący w północno-zachodniej Ameryce Południowej; według IUCN nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia Pierwszego opisu tego zwierzęcia dokonał w 1845 roku niemiecki przyrodnik Johann Jakob von Tschudi pod nazwą Didelphis azarae uznając, że jest to dydelf wielkouchy (D. aurita). Gatunek zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1900 roku amerykański zoolog Joel Asaph Allen nadając mu nazwę Didelphis pernigra. Allen określił miejsce typowe odłowu holotypu na Juliaca, w Peru, na wysokości ; w 1902 roku poprawił na „Inca Mines” (obecnie Santo Domingo), w regionie Puna, w Peru. Allen opis gatunku oparł na dwóch dorosłych samicach i młodym samcu, holotypem zaś była dorosła samica (czaszka i skóra; numer katalogowy AMNH 16071) odłowiona 12 lutego 1900 przez amerykańskiego kolekcjonera Herberta Henry’ego Keaysa. Zapis podany przez amerykańską teriolożkę Barbarę Brown jako AMNH D. albiventris schwytanego w 1925 roku przez George’a Tate’a w Cumanacoa, w stanie Sucre, w Wenezueli, wydaje się być błędny.