thumb|Dragon z XVIII w. Dragoni – formacja piechoty przemieszczająca się konno, ale walcząca pieszo, pierwotnie utworzona we Francji pod koniec XVI wieku, z czasem spopularyzowana w wielu innych państwach. Od XVII-XVIII wieku zaliczana do formacji kawaleryjskich. Uzbrojenie dragonów stanowiła broń strzelecka i biała.

Etymologia Zakłada się, że nazwa formacji miała pochodzić od wizerunku smoka (fr. dragon) umieszczanego na sztandarach pierwszych oddziałów tego rodzaju. Może też wywodzić się od niemieckiego tragen bądź holenderskiego dragen (nosić), co łączyło by się z specyfiką dragonów jako piechoty „(prze)noszonej” na koniachVladimir Brnardic: Armie cesarskie wojny trzydziestoletniej (2): Kawaleria. Oświęcim: Wyd. Napoleon V, 2019, s. 40..

Historia Pierwsze oddziały dragonów zostały sformowane we Francji przez Henryka IV w końcu XVI wieku. Początkowo była to formacja piechoty, cechująca się wysoką mobilnością dzięki wykorzystaniu do przemieszczania się koni, jednak prowadząca walkę pieszo. Na przełomie XVII i XVIII w. (w Polsce od 1717 r.) dragonów zaczęto zaliczać w poczet jazdy, przy czym zachowano na ich wyposażeniu typowy dla piechoty długi karabin z bagnetem, a szkolenie dalej obejmowało również taktykę walki pieszej. W XVIII w.