Pelagia Dąbrowska ze Zgliczyńskich (ur. 9 września 1843 w Dubience, zm. 11 lutego 1909 w Krakowie) – polska nauczycielka, łączniczka w czasie powstania styczniowego, zesłana na Syberię, uczestniczka Komuny Paryskiej, żona Jarosława Dąbrowskiego, pamiętnikarka.

Życiorys Rodzina Przyszła na świat jako córka Michała i Pelagii z Piotrowskich małżonków Zgliczyńskich herbu Pobóg. Matka zmarła przy porodzie. Pelagia została ochrzczona 14 lipca 1844 w kościele św. Jana w Lublinie. Ojciec był wówczas dziedzicem wsi Policzyzna.

Okres przedpowstańczy i powstanie styczniowe Wychowywała się na wsi, we Skomorochach. Wyjechała do Warszawy i zamieszkała u sióstr matki: Ignacji, Walerii i Stefanii Piotrowskich przy Placu Saskim. W 1861 brała udział w manifestacjach patriotycznych po masakrach w Warszawie, współorganizowała manifestację jedności w rocznicę unii w Horodle. Zainspirowała uczennice pensji Teresy Brzezińskiej, w której się uczyła, do zdawania egzaminów w żałobnych sukniach zamiast w szkolnych mundurkach, by wyrazić poparcie dla ofiar masakry w Warszawie. Nie miało to wpływu na wynik egzaminu nauczycielskiego – Zgliczyńska zdała go.