Opancerzenie poziome natomiast stanowiły płyty pancerne o grubości 3 mm na głównym pokładzie oraz 2 cale (51 mm) na pokładach niższych. Opancerzenie tych ostatnich zmniejszało się jednak do 1 (25 mm) lub 0,5 cala (12,7 mm) poza strefą magazynów. Wieże dział artylerii głównej zostały ciężko opancerzone pancerzem o grubości 5 cali w części czołowej oraz 3 cali po bokach i na szczycie wieży. Również barbety otrzymały opancerzenie o grubości 5 cali. Ciężko opancerzone były także okrętów, chronione stalą pancerną o grubości 8 cali (203 mm). Ogółem masa opancerzenia nowych okrętów wynosiła 15% ich wyporności standardowej, ponad dwukrotnie więcej niż w okrętach typu Pensacola – pierwszych amerykańskich jednostkach traktatowych. Ostatnie cztery jednostki tego typu, „Tuscaloosa”, „San Francisco”, „Quincy” i „Vincennes”, zostały uzbrojone w działa kalibru 203 mm o mniejszej masie, w konsekwencji czego ogólna waga ich trzydziałowych wież była o około 40 ton mniejsza. W dwóch pierwszych z nich, zmniejszenie wagi wież zostało wykorzystane do wzmocnienia opancerzenia barbet, które otrzymały pancerz o grubości 6,5 cala (165 mm).

Strefy odporności thumb|Działa artylerii pomocniczej 127 mm L/25 w jakie wyposażone były jednostki typu New Orleans, na zbliżonym konstrukcyjnie krążowniku ciężkim USS „Northampton” (CA-26)