Kościół św. Piotra i Pawła i św. Franciszka i klasztor Franciszkanów w Lelowie – dawny rzymskokatolicki klasztor, administrowany przez zakon franciszkanów w latach 1370–1819. Po kasacie zakonu w 1819 r. kościół i klasztor popadły w ruinę i zostały rozebrane w latach 1825–1868 r. Na miejscu dawnego klasztoru stoi od 1905 r. plebania wraz z budynkami gospodarczymi, a tam gdzie wznosił się kościół założono ogród.
Historia Nie ma pewności kiedy po raz pierwszy franciszkanie zamieszkali w Lelowie, jednak za najbardziej prawdopodobną wersję należy uznać, iż stało się to w drugiej połowie XIII wieku dzięki Bolesławowi Wstydliwemu.
W zarządzeniu arcybiskupa gnieźnieńskiego Janisława z 1335 roku wskazano kościół franciszkański w Lelowie. W 1357 roku Kazimierz III Wielki ufundował w na nowo ulokowanym mieście klasztor franciszkanów. Budowa przeciągała się w czasie, na co duży wpływ miała z pewnością śmierć przychylnego miastu monarchy w 1370 roku. Zabudowania ulokowano wewnątrz pierścienia murów okalających miasto, w jego północno-zachodniej części, kilkadziesiąt metrów od zamku. Do jego budowy użyto kamienia wapiennego. Na zespół klasztorny składał się jednonawowy kościół pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła, który od północy przylegał do klasztoru. W świątyni znajdowała się otaczana kultem ikona Matki Bożej Pocieszenia.