mały|Tabakiera bursztynowa z XVIII wieku, wyrób ze Słupska. Zbiory skarbca Rezydencji Monachium.
Cech bursztynników w Słupsku – cech rzemieślników specjalizujących się w obróbce bursztynu i wytwarzaniu z niego wyrobów, powstały w Słupsku przed rokiem 1477 i istniejący do roku 1883. Był to jeden z najstarszych cechów tego typu w rejonie bałtyckim.
Data założenia cechu bursztynników w Słupsku nie jest znana, uznaje się jednak zwykle, że nastąpiło to przed powstaniem takiegoż cechu w Gdańsku, czyli przed rokiem 1477. Ponieważ w rejonie Słupska nie znano dużych złóż bursztynu, to rozwój i aktywność cechu była ściśle uzależniona od możliwości pozyskania surowca z obszarów bursztynonośnych, zwłaszcza ze wschodnich rejonów Zatoki Gdańskiej i z rejonu Zalewu Kurońskiego. Możliwości takie zależały od aktualnej sytuacji politycznej, gdyż sprzedaż bursztynu z miejsc jego występowania była zwykle silnie kontrolowana przez tamtejsze władze. Dlatego cech borykał się z częstymi brakami surowca i związanymi z tym ograniczeniami wytwarzania wyrobów bursztynowych w Słupsku. Z tego powodu już w 1489 roku cech otrzymał przywilej warzenia piwa, który w XVI wieku rozszerzono o przywileje sprzedaży tego napoju, a także handlu metalami szlachetnymi, kamieniami jubilerskimi i jedwabiem.