Tak duża liczba bursztynników, przy wciąż niewystarczających dostawach bursztynu, skutkowała sporami i konfliktami, dlatego w latach 1751 i 1755 silnie ograniczono prawnie możliwość zostania pełnoprawnym mistrzem na innej drodze niż dziedziczenie tytułu po ojcu lub ożenek z wdową po mistrzu. Ponadto w 1755 roku król pruski Fryderyk II ustanowił górny limit pełnoprawnych mistrzów (mających prawo kupowania bursztynu) w cechu słupskim na 54. Oprócz tego limitu, w cechu mogli działać inni, mniej liczni, mistrzowie bursztynnicy, ale bez prawa do kupowania surowca, czyli mogli wykonywać tylko prace zlecone im wraz z surowcem przez mistrzów pełnoprawnych. W I połowie XVIII wieku wzrosło zróżnicowanie majątkowe i skali działań wśród mistrzów, również tych pełnoprawnych. Kilku z nich skupiło w swoich rękach dochodową sprzedaż poza Słupsk miejscowych wyrobów bursztynowych i innych produktów wytwarzanych przez cech, podczas gdy pozostali sprzedawali im swoje wyroby, stopniowo ubożejąc. Całkowite załamanie się dostaw bursztynu ze wschodnich Prus w trakcie wojny siedmioletniej, spowodowało wielki kryzys cechu, jednak po jej zakończeniu król pruski ustanowił w 1764 roku nowy parytet podziału bursztynu wschodniopruskiego między oba bursztynnicze cechy Prus: królewiecki i słupski, wynoszący po 50% zbiorów dla każdego z nich.