Dozór bóźniczy, także dozór bożniczy, dozór synagogalny – organ samorządu gmin żydowskich w Królestwie Polskim. Dozory funkcjonowały w latach 1821–1915.
Historia Od początku okresu zamieszkiwania społeczności żydowskiej na terenie Polski i Litwy, a później Rzeczypospolitej Obojga Narodów, Żydzi funkcjonowali w autonomicznych organizacjach – kahałach. Członkowie gminy wybierali seniorów, którzy nie zawsze odpowiadali potrzebom danej gminy, niekiedy narzucając członkom gminy nadmierne daniny i inne ciężary finansowe. Przyczyniło się to do protestów, które były kierowane do władz Królestwa Kongresowego. Konstytucja Królestwa Polskiego z 1815 przewidywała nadzór państwa nad organizacjami religijnymi, narzucając kontrolowanie działalności kahałów. Zapisy konstytucji oraz skargi na kahały wpłynęły na wydanie 20 marca 1821 przez namiestnika Józefa Zajączka postanowienia ustanawiającego konieczność utworzenia dozorów w gminach żydowskich. 20 kwietnia 1821 Komisja Rządowa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego wydała postanowienie o wyborze nadzorców bożniczych i o rachunkowości funduszów bożniczych, określając szczegółowo działalność gmin żydowskich. Dozory bóźnicze ostatecznie usankcjonowano ukazem carskim cara Aleksandra I z , jednocześnie likwidując kahały.