Związane było to z początkowym brakiem chętnych kandydatów do członkostwa w dozorze, ze względu na niechęć ortodoksyjnych Żydów do nowej instytucji. Spowodowało to w początkowej fazie działalności dozorów falę zainteresowania członkostwem wśród uboższych warstw społeczeństwa. W 1849 ograniczono zwolnienie z opłat tylko do okresu sprawowania urzędu. Finanse dozorów podlegały kontroli administracyjnej i były zarządzane od 1827 przez miejskich kasjerów. W 1871 wprowadzono przepisy narzucające dozorom cenzus majątkowy, dając prawo wyborcze Żydom uiszczającym składkę roczną w wysokości minimum 15 rubli srebrnych. W Warszawie doprowadziło to do przejęcia warszawskich dozorów przez postępowców.
Motywacje W kompetencjach kahałów leżało nakładanie podatków, sądownictwo, kwestie religijne oraz nakładanie kar. Utworzenie instytucji dozoru bóźniczego umotywowane było zabezpieczeniem Żydów przed samowolną działalnością kahałów. Jednakowoż związane było również z ograniczeniem działania kahałów i ich ścisłą kontrolą. Zastąpienie kahałów dozorami nie wyeliminowało całkowicie nieprawidłowości funkcjonujących przed reformą. Związane było to m.in. z tym, że często skład osobowy dozorów nie różnił się składem od składów kahałów.
Przypisy
Kategoria:Judaizm w Polsce Kategoria:Historia Żydów w zaborze rosyjskim Kategoria:Nieistniejące organizacje żydowskie w Polsce