W 1891 roku dzięki staraniom płazowskiego proboszcza Józefa Krzeptowskiego, kilka desek z drzeworytami zostało przekazanych etnografce z Zakopanego Marii Dembowskiej. Kolejne miał pozyskać osobiście Stanisław Witkiewicz w 1899 roku, o czym wspomina podczas swojej podróży po powiecie cieszanowskim (obecnie powiat lubaczowski) Karol Notz, pisząc, że „Były drzeworyty, które Witkiewicz zabrał do Krakowa wyrób krajowy”. Stanisław Witkiewicz wykazuje duże zainteresowane polskim drzeworytem ludowym w tym czasie. Rozsyła odbitki do naukowców i prasy, by nagłośnić temat tego niezwykłego znaleziska. alt=Kołtryna|mały|Drzeworyt płazowski, zbiory Muzeum Narodowego w Warszawie|216x216px
Pierwsza wzmianka w prasie na temat drzeworytu z Płazowa ukazała się w miesięczniku „Wisła”, poświęconemu krajoznawstwu i ludoznawstwu z lipca 1900 roku. Z biegiem lat opisują go kolejni naukowcy i badacze. Marian Sokołowski w publikacji "Sprawozdania Komisyi do Badania Historyi Sztuki w Polsce" w 1903 roku, pisze o potrzebie rozpoczęcia badań nad ludową grafiką i spojrzenia na ludowy drzeworyt pod kątem historii sztuki. W 1921 roku drukarnia Zygmunta Łazarskiego w Warszawie wydaje „Tekę Drzeworytów Ludowych Dawnych” z oryginalnymi odbitkami z desek płazowskich i znalezionymi na litewskiej Żmudzi.