Żeglarze zdecydowali się, więc, przepłynąć kanałami i rzekami przez Francję na Morze Śródziemne, co wymagało zakupienia silnika zaburtowego oraz zdobycia dodatkowych funduszy. Po pokonaniu śródlądowej drogi wodnej, „Chatka Puchatków” wyszła na Morze Śródziemne i trasą przez Algierię dotarła do Madery a następnie do Wysp Kanaryjskich. Stamtąd pożeglowała w kierunku zachodnim, by po trzech tygodniach nieprzerwanego rejsu dotrzeć do celu podróży – Martyniki. Tutaj obaj żeglarze rozstali się, Misiewicz wrócił statkiem do Polski a Tarasiewicz pożeglował samotnie do Portoryko, gdzie spotkał się z Władysławem Wagnerem, pierwszym Polakiem, który opłynął świat na jachcie żaglowym. Wagner pomógł załatwić transport szalupy i żeglarza statkiem do Polski.
Po powrocie do kraju Tarasiewicz planował następne wyprawy, ale popadł w konflikt z ówczesnymi władzami PRL, które zakazały mu dalszych rejsów. Nie mógł również dostać pracy jako oficer w marynarce handlowej. W związku z tym podjął studia fizyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył z dyplomem magistra w 1965 roku, po czym przez dwa lata pracował w Instytucie Fizyki na uczelni.
W 1967 r. wraz ze studentami prawa UJ Wojciechem Białym i Ewą Chudyk oraz przyszłą żoną Ewą Mykita planował rejs na przebudowanej szalupie o nazwie „Rozumek”.