Po uwolnieniu wrócił na stanowisko komendanta okręgu, przeprowadził jego mobilizację, a następnie przystąpił do organizacji Siedleckiego Okręgowego Pułku Piechoty, późniejszego 22 Pułku Piechoty, którego został adiutantem.
3 stycznia 1919 jako oficer POW został przyjęty z dniem 2 grudnia 1918 do Wojska Polskiego i mianowany podporucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 5 z 18 stycznia 1919, poz. 201.. 8 czerwca tego roku został przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa na stanowisko referenta Oddziału I, a 15 października przeniesiony do Baonu Zapasowego 13 pp na stanowisko dowódcy plutonu. 12 grudnia 1919 został szefem oddziału informacyjnego 9 Dywizji Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1182. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 15 października 1920 był leczony w szpitalu w Zakopanem. 1 czerwca 1921 nadal pełnił służbę w Dowództwie 9 Dywizji Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 22 pp. Później wrócił do służby w macierzystym pułku w Siedlcach. W grudniu 1923 został przydzielony z 22 pp do Powiatowej Komendy Uzupełnień Siedlce na stanowisko oficera instrukcyjnego. W marcu 1926, w związku z likwidacją stanowiska oficera instrukcyjnego, został przydzielony do macierzystego pułku.