XX wieku Oramus z groteskowo-ironicznym zacięciem czerpał inspiracje z kultury sarmackiej, kontekstu religijno-politycznego ceremoniału, młodopolskiego modernizmu, a także z postmodernistycznej tendencji nawiązywania do wybranych motywów malarskiej tradycji.
Cykle:
Ławka (obrazy 1979–1980) Czas zatrzymany (obrazy i grafiki 1980–1982) Uczta (obrazy i grafiki, 1983–1984) Rytuały (grafiki, 1982–1984) Funeralia (obrazy, 1985–1986) Rytuały. Pompa funebris (grafiki, 1985) Bachanalie(a) (obrazy i grafiki, 1986–1989) mały|Romuald Oramus, Rytuały codzienności XXVIII, Lararium III, 2003
Lata 90. W latach 90. kontynuowane są przedstawienia metaforyczne. Samotne postacie, akty kobiet i mężczyzn, we wzajemnej w relacji do bezkresu morza, ogrodów czy labiryntów odnoszą się do egzystencjalnego i sensualnego aspektu życia (portrety metaforyczne, motywy śródziemnomorskie, sceny rodzajowe 1990 – 1993).
W tym czasie Oramus skupił się także na wpływach kultury popularnej na określone wzorce indywidualnych i społecznych zachowań.
Cykle:
Homo ludens (obrazy, 1995–1998) Fitness Club (obrazy i grafiki, 1997–1999) mały|Romuald Oramus, Katedra III, 2007-2010;