W momencie rozpoczęcia japońskiej inwazji na Nowej Irlandii przebywało około 200 cywilów pochodzenia europejskiego. Byli to w większości Australijczycy – właściciele lub pracownicy tamtejszych plantacji palm kokosowych. Duża ich liczba zdołała uciec z wyspy, część została jednak schwytana i internowana przez Japończyków.
Po wojnie dzięki zeznaniom tubylców udało się ustalić, że między wrześniem 1942 roku a kwietniem 1943 roku na małej wyspie Nago nieopodal Kaviengu dwukrotnie odbyły się egzekucje cywilów europejskiego pochodzenia. Odleziono tam zwłoki trzynastu osób. Nie udało się ustalić okoliczności tych zbrodni ani osądzić ich sprawców, gdyż ówczesny komendant obozu dla internowanych w Kaviengu, st. bsm. Funayama, zginął w czasie wojny.
Przebieg Przebieg masakry w Kaviengu można odtworzyć wyłącznie na podstawie zeznań, które japońscy oficerowie i żołnierze złożyli po zakończeniu wojny. Twierdzili oni, że pod koniec 1943 roku w Kaviengu więziono 32 cywilów europejskiego pochodzenia. W grupie tej miało się znajdować 23 Australijczyków oraz dziewięciu rzymskokatolickich misjonarzy – obywateli państw, z którymi Japonia nie była w stanie wojny (ośmiu Niemców i jeden Luksemburczyk). Z wyjątkiem czternastoletniego Davida Topala wszyscy byli dorosłymi mężczyznami.