Od 10 lutego 1944 roku dowództwo nad 14. Garnizonem Marynarki sprawował kpt. Ryūkichi Tamura, uprzednio dowódca 83. Jednostki Garnizonowej. Dwukrotnie – jesienią 1943 roku oraz w lutym 1944 roku – zwracał się kolejno do dowództwa Floty Południowo-Wschodniej w Rabaulu oraz do Ministerstwa Marynarki w Tokio z prośbą o ewakuowanie internowanych z Kaviengu. Nie uzyskał jednak żadnej odpowiedzi. Wysłanie cywilów do Rabaulu na własną rękę nie wchodziło w grę, gdyż Nowa Irlandia pozostawała szczelnie odcięta przez aliancką blokadę. Tamura wykluczył również ich odesłanie w głąb wyspy, gdyż nadal wymagałoby to zapewnienia internowanym straży, a ponadto przeznaczenia czasu i środków materiałowych na ich transport i budowę nowego obozu. Nie rozważał także wypuszczenia ich na wolność, gdyż był przekonany, że z racji dobrej znajomości terenu i lokalnych stosunków mogliby potencjalnie stanowić zagrożenie dla wojsk japońskich. W rezultacie, gdy 17 marca Mori ponownie zwrócił się żądaniem, aby zwolnić jego jednostkę z obowiązku pilnowania internowanych, Tamura za pośrednictwem Yoshino przekazał mu, aby „dyskretnie się ich pozbył”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Masakra w Kaviengu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.