Hrabia cesarstwa lub hrabia S. R. I. (łac. comes sacri Romani Imperii, niem. Reichsgraf, fr. comte d’Empire) – tytuł feudalny lub arystokratyczny nadawany przez władcę cesarstwa.
Święte Cesarstwo Rzymskie Do 1804 było w Europie łacińskiej tylko jedno cesarstwo: Święte Cesarstwo Rzymskie (inna spotykana nazwa „Święta Rzesza Rzymska”), którego władca cesarz rzymski nadawał tytuły arystokratyczne książąt, hrabiów, baronów, rycerzy odpowiednio: Reichsfürst, Reichsgraf, Reichsfreiherr, Reichsritter. W przypadku rycerzy miało to oznaczać, że są jako osoby (niem. Personalisten) bezpośrednio podlegli cesarzowi, a nie lokalnym udzielnym władcom. Terytorialnym hrabiom cesarstwa, będącym bezpośrednimi lennikami cesarstwa, przysługiwał tytuł i uprawnienia księcia cesarstwa (księcia Rzeszy), w szczególności suwerenna władza zwierzchnia na terenie swoich lenn a także udział w Sejmie Rzeszy. Hrabiowie zasiadali w nim podzieleni na regionalne grupy - kolegia (Szwabii, Wetterau, Frankonii i Westfalii), a każde z tych kolegiów dysponowało jednym głosem (niem. Kurialstimme). Pełnoprawni książęta Rzeszy dysponowali każdy jednym głosem (niem. Virilstimme). Cesarz mógł podnieść terytorium hrabiego lub innego pana Rzeszy (burgrabiego, pana (niem. Herr)) do godności książęcej i wówczas feudał taki awansował do rangi wirylistów. Tak było np.