Egzekucje na wyspie Matupi (, ) – zbrodnia wojenna popełniona w trakcie wojny na Pacyfiku na wysepce Matupi u wybrzeży Nowej Brytanii. W latach 1942–1944 żołnierze japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej zamordowali tam około 100 alianckich jeńców i cywilów. Prawdopodobnie niektóre ofiary zamordowano w ramach pseudonaukowych eksperymentów.
Geneza thumb|Zdjęcie lotnicze okolic Rabaulu wykonane w 1943 roku przez amerykańskie lotnictwo. Na prawo od portu widoczna wysepka Matupi W styczniu 1942 roku, w pierwszych miesiącach wojny na Pacyfiku, Nowa Brytania została zajęta przez Japończyków. Szybko przekształcili oni Rabaul w swój główny bastion na południowym Pacyfiku.
W tym czasie Matupi (Matupit) była niewielką wysepką położoną na południowy wschód od Rabaulu, u wejścia do Simpson Harbor. Po rozpoczęciu okupacji znalazła się pod jurysdykcją 81. Jednostki Garnizonowej Cesarskiej Marynarki Wojennej. Japończycy urządzili tam bazę zaopatrzeniową, która obsługiwała pobliskie lotnisko Lakunai oraz bazę wodnosamolotów w zatoce Matupi.
W czasie japońskiej okupacji setki alianckich jeńców wojennych i internowanych cywilów zostało zamordowanych na Nowej Brytanii. Systematycznie mordowano przede wszystkim wziętych do niewoli lotników.