Tym co wzbudziło jednak największe wątpliwości śledczych był fakt, że Japończycy potraktowali szczątki pogardzanych przez siebie jeńców z niespotykanym w innych okolicznościach szacunkiem, kremując je i składając w urnach, zamiast zakopać w miejscu, w którym zginęli. Obecnie wiadomo również, choć australijscy śledczy nie byli tego świadomi w czasie, gdy prowadzili dochodzenie, że 5 marca 1944 roku alianckie lotnictwo nie przeprowadziło żadnych ataków w rejonie zatoki Talili.
Jednego z japońskich jeńców, urodzonego w USA tłumacza o nazwisku Shinichi Kawamoto, poddano przesłuchaniu z użyciem wariografu. Utrzymywał on, iż nie wie co stało się z jeńcami, lecz wariograf wskazał, że przesłuchiwany kłamał. Po zakończeniu przesłuchania Kawamoto przyznał jedynie, że sam nie wierzy w wersję podawaną przez jego przełożonych i towarzyszy. Podobnemu testowi nie poddano pozostałych Japończyków, prawdopodobnie ze względu na fakt, że nie znali oni języka angielskiego, a przesłuchanie w obecności tłumacza dawałoby mniej wiarygodne wyniki. Ostatecznie funkcjonariuszom Kempeitai nie zdołano udowodnić kłamstwa, aczkolwiek w opinii śledczych ich wersja była całkowicie niewiarygodna.