Czołowy radziecki "aparatczyk" w dziedzinie filmu zarzucał obrazowi "słabą dramaturgię" i "pretensjonalną reżyserię". To wystarczyło, aby film trafił "na półkę".
Jednak po latach chwalono typową dla Chucyjewa "pieczołowitość w odtworzeniu realiów". Obraz identyfikowano jako bliski nurtowi francuskiej nowej fali.
Sam list Jureniewa – zdaniem współczesnego krytyka rosyjskiego Mirona Czernienki – był przykładem tego jak "konsekwentnie i naturalnie, bez premedytacji, bez intryg [...] oficjalna krytyka lat sześćdziesiątych wpływała na losy rodzimego kina".
Chwalono Jewgienię Urałową – odtwórczynię głównej roli kobiecej, dla której była ona debiutem filmowymKornatowska..., s. 139, 141. Główną rolę męską zagrał Aleksandr Bielawski (radziecki aktor, dzięki swoim rolom w polskich produkcjach dość łatwo rozpoznawalny w Polsce)Do najbardziej znanych z nich należy rola sapera Pawłowa w serialu Czterej pancerni i pies. Jednak zanim Chucyjew ją mu powierzył, poszukując odpowiedniej twarzy, przez przypadek natrafił na Walerija Woronina, jednego z czołowych piłkarzy radzieckich. Ten jednak propozycję zagrania w filmie Chucyjewa odrzucił, powołując się na napięty terminarz imprez sportowych z jego udziałem.