Do kompetencji Rady Ministrów należało koordynowanie działalności administracyjnej poszczególnych ministerstw, wydawanie zarządzeń administracyjnych, podejmowanie uchwał i wydawanie aktów administracyjnych, występowanie z projektami ustawodawczymi, uchwalanie projektu budżetu i realizacja polityki zagranicznej. Organem pomocniczym premiera i Rady Ministrów było Prezydium Rady Ministrów. Ministrowie dzielili się na trzy kategorie. Pierwszą stanowili ministrowie resortowi, drugą tzw. ministrowie bez teki, czyli niestojący na czele żadnego z resortów, ostatnią grupę stanowili kierownicy urzędów centralnych w randze ministerialnej np. prezes Głównego Urzędu Likwidacyjnego, Głównego Urzędu Miar lub Najwyższej Izby Kontroli. Liczba ministerstw w II RP nie była stała, początkowo było ich 16, natomiast w latach trzydziestych już tylko 11 (Spraw Zagranicznych, Spraw Wewnętrznych, Spraw Wojskowych, Skarbu, Sprawiedliwości, Rolnictwa i Reform Rolnych, Przemysłu i Handlu, Komunikacji, Opieki Społecznej, Poczt i Telegrafów, Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego). Ministerstwa dzieliły się na departamenty, kierowane przez dyrektorów a departamenty na wydziały, na czele których stali naczelnicy. Przy niektórych z ministerstw powstały urzędy centralne, mające pewna autonomię.