Antoni Jaźwiński herbu Grzymała (ur. 22 lutego 1789 Czerniewo, Litwa, zm. 1870) – polski filozof, poliglota, wynalazca tzw. „metody polskiej”, pionier mnemotechniki.
Rodzina Urodził się 22 lutego 1789 roku w powiecie wileńskim na Litwie w rodzinnym majątku Czerniewo, jako syn Feliksa Jaźwińskiego herbu Grzymała oraz Katarzyny z Uzłowskich. Jego ojciec był szambelanem z mianowania króla Stanisława Augusta. Miał kilkoro rodzeństwa, w tym siostrę Justynę.
Życiorys Edukację rozpoczął jako siedmiolatek w Kolegium jezuitów w Połocku. W 1803 roku, w bardzo młodym wieku, licząc zaledwie 14 lat, wstąpił na Uniwersytet Wileński, gdzie studiował prawo, matematykę oraz nauki przyrodnicze. Na Uniwersytecie warszawskim uzyskał stopień doktora filozofii. Po ukończeniu uczelni wstąpił do wojska Księstwa Warszawskiego. W 1794 był brygadierem, a później kapitanem artylerii. Służbę wojskową zakończył w 1819.
Emigrował do Włoch, gdzie poświęcił się nauczaniu. Tam opracował i opublikował własną metodę mnemotechniczną, która znalazła szerokie zastosowanie we Francji w latach 1830–1835.